Storytellersunplugged

Zo, ja, heb ik de lente gehad. Ik heb uiterste termijnen gemist, moetend uit beloofde projecten steunen, en hebbend constante sourceless paniekaanvallen en periodes van ernstige twijfel over de kwaliteit van mijn werk en mijn capaciteit om het te doen. Het is een precaire manier om het leven, deze het schrijven jol te maken, en er is altijd de vrees dat u mojo gaat verliezen en dat het eind van dat zal zijn.

In elk geval, sprak ik aan mijn redacteur op het huidige boek, en moest haar vertellen dat ik enkel niet het op uiterste termijn ging gedaan krijgen. Ik heb nooit een nieuwe voordien uiterste termijn gemist; Ik nog voel vriendelijk van vreselijk over het. (Het is een beetje van een punt van trots voor me om het werk binnen vroeg te krijgen.)

Maar had ik hier deze ervaring waar ik niet kon denken, of perceel, of schrijven, en het vond als elk woord uit me alsof met roodgloeiende buigtang werd gesleept. Gewoonlijk, schrijf ik door in mijn karakters te wonen, en plotseling, kon ik niet in hun hoofden krijgen. Gewoonlijk, voel ik verhaalstructuren als vorm, een ding met afmeting en gewicht en beweging, en dat had volkomen verlaten me. Ik had geen betekenis van hoe om het even wat werkte, of als het in evenwicht bracht.

Ik ben niet zeker ik ooit zo in mijn leven ben doen schrikken.

Zo is de afgelopen vier maanden een het leren ervaring geweest. Vooral aangezien ik niet kon berekenen wat met me verkeerd was.

Tot ik op een zakenreis wegging en vergat om mijn dagelijkse multivitamin te brengen. En whammo! Binnen twee dagen, hielden de paniekaanvallen, mijn vertrouwen en gebruikelijke zonnige demeanor op (hah!) opnieuw gevestigd, en ik dacht over verhalen. En de verhalen schenen interessant aan me.

Toen ik huis kreeg, nam ik mijn vitamine-en binnen twee uren, was ik achter waar ik was geweest alvorens ik ophield.

Goed, moet u niet me tweemaal vertellen. Ik wierp de vervloekte dingen in het afval.

En vandaag, één later week, schreef ik 781 woorden die niet het kwellen kruipen door ellende en gebroken glas waren, en die ik denk eigenlijk tot het verhaal bijdraag ik probeer te schrijven.

Ik denk ik word genezen. Door Jove!

En ik ben meer overtuigd dan ik ooit was dat de hersenenchemie, mens, een krachtige en geheimzinnige kracht is. Oh, en ook, zal ik dat merk van vitamine niet opnieuw nemen.

En mijn redacteur heeft me een uitbreiding op het manuscript, en als wij mislukking gegeven onze uiteinden, wij niet zelfs kunnen moeten opnieuw programmeren.

… hey, controleer het. Een gelukkig einde!